Sample Page

คอลัมน์ คริสต์ถึงคุณ EP.02

โดย บราเดอร์นาว คามิลโล พรสรร

เคล็ดลับมิตรภาพ : ภาวนา ให้อภัย ให้โอกาส

หลายปีมาแล้ว ผมเคยมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งครับ เราสนิทกันมาก เราคุยกันได้ทุกเรื่อง เราเรียนด้วยกันทุกวัน เรียกได้ว่าถ้าเห็นคนหนึ่ง จะต้องเห็นอีกคนหนึ่งอยู่ด้วยกันเสมอ แทบจะเป็นเงาตามตัวกันเลยทีเดียว… ไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนจะเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่เคยทะเลาะอะไรกันเลย ตรงกันข้ามครับ เราทะเลาะกันบ่อยมาก แต่ทุกครั้งจะใช้เวลาไม่เกิน 3 วันครับ…

วันแรกผมโกรธเขา วันที่สองผมหายโกรธ แต่เขาจะโกรธผมแทน ว่าทำไมผมต้องโกรธเขา และวันที่สาม เราจะมานั่งจับเข่าเคลียร์กัน แล้วก็กลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนเดิม หรืออาจจะสนิทใจยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ เป็นอย่างนี้วนไปวนมาอยู่นานหลายปี

จนกระทั่งวันหนึ่ง เรามีเรื่องทะเลาะใหญ่โตจนถึงกับแตกหักกัน เพราะความเข้าใจผิดที่เกิดจากบุคคลที่สาม ทั้งเขาและผมต่างโกรธแค้นกันและค้างคาต่อมาอีกหลายปี เราสองคนต่างหลงลืมมิตรภาพและความทรงจำดีดีที่มีให้กันจนแทบจะหมดสิ้น

อย่างไรก็ตาม จากความโกรธแค้นในระยะแรก ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความไม่สบายใจในช่วงเวลาต่อมา ผมเองยอมรับว่าเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว… แต่ก็ไม่มั่นใจว่าควรจะแก้ไขสถานการณ์แห่งความบาดหมางนั้นอย่างไรดี? ครั้นจะเข้าไปเอ่ยปากขอโทษ ก็เกรงว่าจะต้องเสียหน้าเสียศักดิ์ศรีกลับมา เพราะถูกอีกฝ่ายปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

ผมจึงตัดสินใจยอมวางศักดิ์ศรีและความหยิ่งทะนงในตัวเองลง แล้วภาวนาต่อหน้าพระเจ้า ผมกล่าวกับพระองค์ว่า ผมไม่ขอให้เราสองคนกลับมาคืนดี เป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิมก็ได้ แต่ผมขอแค่พระองค์โปรดทรงทำให้ “ใจหิน” ของผม กลับกลายเป็น “ใจเนื้อ” และโปรดโน้มใจเขาให้อ่อนลง พร้อมที่จะให้อภัยความผิดในส่วนของผมที่ทำให้เขาไม่สบายใจ

คำวอนขอนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ในสายตามนุษย์ แม้กระทั่งสายตาของตัวผมเอง

แต่ผมก็ยังคงเชื่อมั่นว่า ทุกสิ่งเป็นไปได้ในพระองค์!!

และเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในที่สุด!!… จู่ ๆ วันหนึ่ง เพื่อนคนนั้นก็เดินเข้ามาหาผมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย และพูดคุยปรับความเข้าใจกับผมอย่างไม่น่าเชื่อ!!… “อัศจรรย์” ทั้งหมดนี้เกิดขึ้น ก็โดยอาศัย “คำภาวนา การให้อภัย และการให้โอกาส” ต่อกัน ระหว่างผมกับเพื่อนคนนั้น

แม้วันนี้เราจะไม่ได้เรียนด้วยกันแล้ว ไม่ได้พูดคุยกันบ่อยเหมือนแต่ก่อน แต่เราต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายคือเพื่อนที่จริงใจของเราเสมอ และพร้อมจะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้แก่กันในทันทีที่อีกฝ่ายร้องขอ โดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ เพราะเราต่าง “ให้ใจ” แก่กันและกัน

พี่น้องก็เช่นกันนะครับ… “คำภาวนา การให้อภัย และการให้โอกาส” ของเราแต่ละคนสามารถก่อให้เกิดอัศจรรย์ในชีวิตของเราและเพื่อนพี่น้องรอบข้างได้ ขอเพียงเรามีความเชื่อและลงมือทำ

ขอเป็นกำลังใจให้พี่น้องทุกท่าน “ภาวนา ให้อภัย และให้โอกาส” แก่ผู้ที่อยู่รอบข้างเรา เพื่อจะพากันก้าวเดินไป บนหนทาง ความจริง และชีวิตขององค์พระคริสตเจ้า สู่บ้านแท้นิรันดรในสวรรค์ด้วยกันครับ… ขอพระเจ้าอวยพรและคุ้มครองทุกท่านเสมอครับ

ถ้าเราสามารถย้อนเวลากลับไปได้สักยี่สิบหรือสามสิบปี

เราจะกลับไปบอกอะไรกับตัวเราเองเมื่อยังเป็นเด็ก

เราคงจะบอกให้ตัวเด็กของเราทำหลายอย่า

 ที่จะทำให้เราในปัจจุบันประสบความสำเร็จ

เจริญก้าวหน้าในความเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งในสังคม

และคงไม่ใช่บอกให้ทำแต่อย่างเดียว

เราคงบอกตัวเด็กของเราไม่ให้ทำหลายอย่าง หรือหลีกเลี่ยงบางอย่างที่จะเป็นอุปสรรค

ทำให้ตัวผู้ใหญ่ของเราในปัจจุบันที่ควรจะประสบความสำเร็จ

หรือควรจะเจริญก้าวหน้ามากกว่านี้ แต่ไม่!

และถ้ามองอีกมุม หากตัวเราในอนาคตอีกยี่สิบปีย้อนเวลามาหาเราในปัจจุบัน ก็คงจะบอกลักษณะเดียวกัน

เยาวชนที่รัก

น่าคิดนะ ในความเป็นจริง เราในปัจจุบันคงย้อนไปบอกคนในอดีตไม่ได้

และคนในอนาคตก็ย้อนเวลามาหาเราในปัจจุบันไม่ได้

แต่เราในปัจจุบันมองไปยังอนาคตได้

ใช้อดีตของตัวเราเป็นบทเรียนและวางแผนให้ตัวเราในปัจจุบัน

ทำในสิ่งที่ต้องและควรทำ หลีกเลี่ยงและกล้าปฏิเสธสิ่งที่จะทำให้ปัจจุบันของเราแย่

เพราะสิ่งไม่ดีเหล่านี้จะกลายเป็นอุปสรรคในการก้าวเดินไปถึงอนาคตที่ประสบความสำเร็จ

คงบอกไม่ได้ว่าแต่ละคนจะต้องทำอย่างไร เพื่อมีอนาคตที่งดงาม

เพราะคงยากพอ ๆ กับการย้อนเวลา

แต่ที่พอจะบอกได้คือ อนาคตของใคร คน ๆ นั้น

ต้องเป็นคนบอกตัวเองในปัจจุบันทุก ๆ วัน และลงมือสร้างมันด้วยตัวเอง

เพราะความตั้งใจดี ที่ถูกลงมือปฏิบัติอย่างจริงจัง คือหนทางไปสู่อนาคตที่งดงาม